Mucizeden Felakete: Chapecoense’nin Hikayesi

Brezilya 4. Ligi’nde başlayıp sadece 7 senede Copa Sudamericana Finali’ne uzanan bir mucizenin Kolombiya’da bir dağın eteğindeki uçak enkazında son bulan yolculuğu.

Copa Sudamericana Yarı Final ikinci maçında dakikalar 90+4’ü gösteriyor.  İlk maçta Arjantin’de San Lorenzo ile golsüz berabere kalan Chapecoense için finale sadece 10 saniye… Ceza sahasının sol çaprazından serbest vuruşu kullanacak. San Lorenzo’nun tüm oyuncuları Chape cea sahasında yerleşmiş durumda.  9 saniye. Hakem, topun başında Lorenzoluya vur işaretini veriyor. 8 saniye. Top falsolu bir şekilde penaltı noktasına indiğinde Lorenzolu oyuncu kafayla vuruyor. 7 saniye. Top Chapecoenseli futbolcunun sırtından sekip altı pasın üzerine düşüyor. 6 saniye. Altı pas üzerinde bomboş pozisyonda Lorenzolu oyuncu topa vuruyor. 5 saniye. Tüm Chapecoenseliler gözlerini kapatıyor, final ellerinden kayıp gidiyor, yeşil beyaz formalı herkes kendini yere bırakıyor. 4 saniye. Ayakta kalan tek Chapecoenseli, kaleci Danilo, kalenin sağına giden topa ayağını uzatıyor. 3 saniye. Akrep ve yelkovan hareket etmiyor ama top kaleye doğru gidiyor. 2 saniye. Danilo son bir gayret göstererek topu ayağıyla uzaklaştırıyor. 1 Saniye.  Hakem bitiş düdüğünü çalıyor ve 2009 yılında Brezilya 4. Lig seviyesinde mücadele eden Chapecoense 2016 Sudamericana finaline yükseliyor. Zaman doldu. Dolan zamanın, maçın değil bir futbol takımının ömrü olduğunu anlamak için ise 1 hafta geçmesi gerekecekti. Maalesef dünya böyle bir trajediye hiç hazır değildi.

1973 yılında Chapeco bölgesindeki amatör futbol takımlarının birleşmesiyle doğan Associacao Chapeconse de Futebol takımı kuruluşunun ilk yıllarında Brezilya 1. Ligi Serie A’da mücadele etme başarısı gösterse de takım yıllar süren bir başarısızlık döngüsü içinde Serie D Ligine kadar düşmüştü. 2010’lu yılların başında yeniden yapılanan yeşil beyazlılar 2014 yılında Seria A’ya yükselme başarısını gösterdi.  Kısıtlı kadrolarına rağmen lige tutunan Chapeco ekibi 2016 yılında ise bir sürprize imza atarak Sudamericana (Güney Amerika’nın UEFA Kupası) finalleri için eleme oynamaya hak kazandı.

Uçaktan Sağ Kurtulan Futbolcuların Açıklamaları

Neto: Maçın oynanmasına birkaç gün kala rüyamda uçağın düştüğünü gördüm. Bu bir kabustu ve eşime anlattım. Her şeyiyle gerçekti. Soğuk ve karanlık bir ormanda uçak enkazının yanındaydım.

Jackson: Alan uçuşlarda hep en arkada otururdu. O akşam O’na yanıma gelmesi için çok ısrar ettim. İnat etmesine rağmen gelip yanıma oturdu. Rahat bir uçuştu fakat bir anda ışıklar kapandı ve kimse mikrofondan bir duyuru yapmadı. Sadece dua edecek vaktimiz vardı.

Alan: Jackson’ın yanına gittiğimi ve kart numaraları yaptığımı hatırlıyorum. Çok mutlu olduğumuzu ve tarih yazmaya gittiğimizi hatırlıyorum. Ama düşüş hakkında hiçbir şey hatırlamıyorum. Sanırım beynim o anları sildi.

Sudamericana eşleşmelerinde sırasıyla Brezilya Serie B takımı Cuiaba ve Arjantin’in güçlü temsilcisi Independente’yi eleyen Chapecoense gözünü çeyrek finaldeki rakipi Junior Baranquilla’ya dikmişti. Kolombiya temsilcisini de 1-0’lık mağlubiyetin rövanışında kendi sahasında kazandığı 3-0’lık zaferle evini gönderen yeşil beyazlılar bir anda kendilerini yarı final maçında bulmuşlardı. Yarı finalde yine güçlü bir Arjantin ekibi San Lorenzo ile eşleşen Chapecoense ilk maçta deplasmandan gollü beraberlik çıkararak eve dönüyordu. Rövanşa evi Arena Conda’da 22.000 taraftarının desteğiyle çıkan Chapeco ekibi maçın son dakikasına kadar golsüz beraberliği korumayı başarıyorlardı. Yenilecek bir golün yeşil beyazlılar için hüsran olduğu bu müsabakada kader ağlarını örmek için 90+4. dakikayı beklemişti.

Turnuva boyunca başarılı performansıyla takımının üst turlara çıkmasında büyük pay sahibi olan Danilo bir kez daha kalesinde devleştiğinde saniyeler maçın uzatma anlarını bile tüketmişti. Independiente maçında penaltılara giden eşleşmeyi elleriyle kurtaran Danilo, final maçı ümitlerini de son saniyede ayaklarıyla çıkarttığı topla yeşertiyordu. Maçın bitiş düdüğüyle taraftarlar, futbolcular, teknik ekip ve fakir bir bölge takımının finale çıkmasına sevinen tüm Brezilya halkı sevinç gösterilerine katılıyorlardı. Başlarına gelecek olan bu felaketten habersizce yeşil sahada eğlenen tüm takım için o gün şüphesiz hayatlarının en mutlu günüydü.

Caio Junior – Yarı Final Maçı Sonrası

Bu maç ile Chape tarihine adımızı yazdırdık. Bugün ölürsem, mutlu ölmüş olurum.

Chapecoense, kıtanın en büyük ikinci kupasının finaline çıkmış ve futbolun bir din kadar kuvvetli görüldüğü Güney Amerika topraklarında büyük bir sürprize imza atmıştı. Düşük bütçeli bu tecrübesiz takım kupayı evine götürebilir mi tartışmaları darbelerle yoğrulmuş Güney Amerika kamuoyunda sürüp giderken Chapecoense takımının yöneticileri takımı final maçına hangi bütçeyle götüreceklerini düşünüyordu. Atletico Nacional ile oynanacak olan finalin ilk maçında Pablo Escobar’ın memleketi Medellin’e gitmesi gereken Chapeco ekibi için çıkan direkt uçuşlu seyahat masrafı kulübün bütçesinin üzerindeydi. Yöneticiler futbolcuların uzun seyahatlerle yorulması pahasına Chapeco’dan takım otobüsüyle Sao Paolo havaalanına, oradan da Bolivya Santa Cruz şehrine ineceklerdi. Santa Cruz havaalanından kalkacak olan uçağın rotası ise Kolombiya Medellin olacak ve 17 saatlik bir yolculukla Chapecolular final maçına çıkacaktı.

Chapecoense Futbol Takımı ve İdari Kadro

Finalin ilk ayağında avantajlı bir skor alıp Arena Conda’da işi bitirmek isteyen Chapecoenselilerin hayallarinde kupa vardı. 7 yılda 4. ligden 1. lige çıkan takımın bir parçası olan futbolcular; bu kupayı alarak isimlerini ölümsüz yapmak, uluslararası bir başarıyla kulüp tarihine geçmek istiyorlardı. Onların isimlerini ölümsüzlüğe taşıyan uçak havalandığında uçakta neşe, heyecan ve muziplik hakimdi. Kupaya çok yaklaşan futbolcular birbirleriyle şakalaşıyor,  teknik direktör Caio Junior meraklı gazetecilerin sorularını yanıtlıyordu.

Uçak inişe yaklaştıkça irtifa azalıyor, heyecan artıyor, yakıt bitiyordu. Bolivya’dan Kolombiya’ya gitmek için havalanan uçağın yakıtının yeterli seviyede olmadığı inişe 20 dakika kala anlaşılmıştı.

Neto: Uçak şirketi yakıtı minimum düzeyde kullanıyordu. Bunun bir gün olacağı kesindi. O gün insanlar şirketin ve pilotun para tasarrufu yüzünden öldüler.

Yakıtın azalmasıyla acil iniş isteyen pilotlar uçağın hakimiyetini kaybetmeye başlamış, elektronik aksamlar devre dışı kalmış ve uçağın içindeki 72 yolcu ile 9 mürettebat kaderleriyle bir başlarına kalmışlardı. Uçakta oluşan paniği sakinleştirmeye çalışan hostesler artık yapacak bir şeyin kalmadığı anlaşıldığında “Çarpışmaya hazırlanın!” anonsunu yapmışlardı. Uçaktaki duaların cevapsız kaldığı anlarda, inişe tam 17 kilometre kala Chapecoenseli futbolcuları, teknik ekibi, malzemecileri, sağlık ekibini ve gazetecileri taşıyan uçak Kolombiya’nın bir zamanlar Escobar çetesi kaçaklarına ev sahipliği yapan dağlarından birine çakılıyordu.

Jackson : Karanlık ve soğuk bir ormanda uyandım. Arkadaşlarımın inlemelerini duyuyordum ve enkazda sıkışmıştım. Kolombiya polisi beni bulduğunda artık sağ ayağım yoktu ve sol ayağımda kopmak üzereydi. Beni enkazdan çıkardıklarında arkadaşlarımın sesi artık duyulmuyordu.

Neto : Kazadan sekiz saat sonra beni buldular. Sessiz inlemeleri duyan polisler yanıma geldi. Yaşadığıma inanamıyorlardı. Perişan haldeydim. Beni enkazdan çıkaran polisler hala yaşadığıma inanamıyor.

Alan : Beni enkazda bulanlar vücuduma zarar vermeden beni dışarı çıkarmayı başardılar. Sonrasında kıtanın en iyi doktorlarından biri beni ameliyat etti ve Chape’ye yürüyerek dönebildim. Bu bir mucizeler silsilesiydi.

Dumanların ve çığlıkların yükseldiği bu korkunç manzaraya gelen ilk yardım ekipleri felaketin büyüklüğünü haber verdiğinde futbol tarihine hüzünlü bir yaprak daha ekleniyordu. Kazadan kurtulan üç futbolcunun varlığını haberdar eden ajanslar bir umut olsa da arama ve kurtarma çalışmalarından başka müjde gelmiyor ve 7 yılda Brezilya 4. Ligi’nden Copa Sudamericana finaline çıkan takımdan 19 futbolcu ve tüm teknik ekip kazaya kurban giderken, geriye sadece Helio Neto, Alan Ruschel ve Jackson Follman kalıyordu.

Kazadan sonra Alan, Neto ve Jackson

Kolombiya’da kupa kaldırıp isimlerini ölümsüzleştirmek isteyen koskoca bir takımın hatırası bir felaketle ölümsüzleşmişti. Geride evlatlarını, eşlerini, babalarını kaybeden ailelerin yanı sıra bir de oynanmamış final bırakan Chapecoense için, finaldeki rakipleri Atletico Nacional kupadan çekilerek şampiyonluğun yeşil beyazlılara verilmesini sağlıyordu. Kupa tesellisiyle cennete 1958 yılında uçakları düşen Manchester Unitedlı ve 1949 yılında uçakları düşen Torinolu meslektaşlarının yanına giden Chapecolular için tüm dünya eşi benzeri olmayan bir yardım kampanyası başlatıyordu. Sponsorluk desteklerinin yağmur gibi yağdığı, Ronaldinho gibi emekli süper starların ücretsiz oynama tekliflerinin olduğu Chapecoense takımı güçlükle ayakta kalıyor ama mücadelelerine hala inatla ve kararlılıkla Brezilya Serie A’da devam ediyor.

Torino 1949 – Chapecoense 2016 – Manchester United 1958 Uçak Kazası Faciaları

 

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More