2019 Yılı ve Snooker

Merhaba Plase Dergi okuyucuları! Bu yazımda dilim döndüğünce Snooker oyuncularından 2019 yılı için beklentilerimi paylaşacağım.

2018 yılı Snooker için fena bir yıl olmadı. Ardımızda bırakmaya hazırlandığımız yılda, güzel bir sürprizle karşılaştık. 2018 Dünya Snooker Şampiyonası, Mark Williams’ın harika oyununa sahne oldu ve Mark, turnuvayı şampiyon olarak tamamladı. Beyefendi biri oluşu, dövmeleri, turnuvanın sonundaki basın toplantısına iç çamaşırıyla katılması, klas oyunu, yetenekleriyle birlikte bize hafızalardan silinmeyecek bir turnuva yaşattı. Her zaman takdir etsem de Bingham’ın turnuvayı kazandığı sene neydi öyle… En çok sıkıldığım Dünya Şampiyonası büyük ihtimalle Bingham’ın kazandığı turnuvaydı. İkinci sıraya da Neil Robertson’ın kazandığı turnuvayı koyabilirim. Lafı fazla uzatmadan oyuncular üzerinden beklentilerimi açıklayacağım. Yazıda sıralamanın üstündeki beş oyuncudan bahsedeceğim.

Mark Selby

Sevimsiz bulduğum, kaybettiği zaman iki duble viskiyle kutlama yaptığım, buna rağmen mental gücüne hayranlık duyduğum bir oyuncu Selby. Snooker dünyası için çok kıymetli; çünkü son hızla giden bir Ronnie O’Sullivan trenini, Selby’nin mental kuvveti dışında durdurabilecek çok az silah vardır. Yani Ronnie için atom bombası gücünde dersek, Selby için de Fort Knox’ın duvarları kadar sağlam diyebiliriz. 2018 Kuzey İrlanda Açık turnuvası, Selby için çok kritikti. Beş  tane yüzlük seriyle birlikte yarı finalde veda ettiği turnuvada-ki çeyrek finalde de iyi bir görüntü çizmemişti- şunu gördük ki; artık Selby çok daha kırılabilir, mental olarak çok daha geride bir oyuncu. Evet hala oldukça yetenekli, hala topu banda yapıştırma konusunda belki de oyunun en iyisi, hala hayatım bir geri dönüşe bağlı olsa geri dönüşü gerçekleştirmesi gerekenin Selby olmasını isterim, ancak şunu kabul etmek gerekir, Selby iyi durumda değil. En azından 2018’in sonları için bundan bahsedebiliriz. 2018 Kuzey İrlanda Açık’ta geriden gelip noktayı koyamaması ve Ronnie tarafından kırılması büyük bir darbe olmuş olacak ki, 2018 Birleşik Krallık Şampiyonası’nda kendisinden çok daha geride bir oyuncu olan James Cahill’a ilk turda mağlup olarak turnuvayı noktaladı. Cahill’da beklendiği üzere sonraki turda gönüllerimizin sevimlisi Sunny Akani’ye kaybederek turnuvaya veda etti.

Peki biz buradan ne anlamalıyız?
Selby hala keskin. Hala geri dönüş yapabiliyor. Hala topu banda yapıştırma konusunda en iyilerden. Ama kendisi Bane tarafından kırılmış Batman gibi. İyileşmesi, tekrar toparlanması ve Gotham’ın ihtiyacı olan kahraman olması gerekiyor. 2019’da iyi sinyaller vermesi gerekiyor; çünkü Ronnie O’Sullivan hala korkutucu derecede snooker oynayabiliyor. Sahne ona kalırsa, o da sıkılacaktır. Kendi klasındaki sağlam rakiplerle mücadeleye girmesi gerekiyor.

Mark Williams

2018 Mark için harika bir yıldı. Dünya Şampiyonu oldu, ekranlara neredeyse çıplak şekilde çıktı, turnuvalar kazandı, iyi para kazandı, ailesiyle birlikte keyifli vakit geçiriyor… Her şey Mark için iyi, Mark da veteran bir oyuncu olarak oyundan keyif alıyor. Oynadığı oyun daima keyifliydi, snooker masalarının izlemesi keyifli oyuncularındandı ancak tıpkı Ronnie gibi, veteran döneminde ayrı tat veren oyunculardan biri haline dönüştü. John Higgins’te ara ara “tatsız anlara” tanık olabiliyoruz; ancak Williams genel olarak veteranlığın tadını çıkartıyor, bizler de ekran karşısında keyifle oyununu izliyoruz.

Kariyerinin tanık olduğum hiçbir döneminde, ki bu son on yıla denk düşüyor, pot sorunu yaşamayan, pozitif oyunu elden bırakmayan, neşeli kişiliğine fazla set çekmeyen Willams 2019’da da bir iki sıralama turnuvası kazanabilir. Veteranlar oyundan keyif alıyor, arkadan zorlaması gereken gençlerden ise büyük bir atılım yok. Judd Trump’tan bir dominasyon gelmezse, ki geleceğini sanmıyorum, önümüzdeki yıl Mark Williams için bir iki şampiyonluğa daha sahne olacaktır.

Ronnie O’Sullivan

Geldik tahmin yapmanın en zor olduğu oyuncuya… Evet artık hemen her gün interneti “Acaba Ronnie snooker oynamayı bıraktı mı?” diye açmıyoruz, ancak hala Ronnie’nin tahmin edilemez kişiliğini sonuna kadar hissediyoruz. 2018 Kuzey İrlanda Açık’ta kriptoniti Selby’ye karşı Selby’lik yaptığında hepimiz “Allah olmak istiyorsa toplanak Allah diyek” dedik. Selby’ye karşı Selby’lik yapması gerçekten korkutucuydu çünkü şu an piyasada tam gaz giden bir Ronnie’yi durdurabilecek son bir kale var: Mark Selby. Trump aynı turnuvada Ronnie’yi yenmesine rağmen hala nitrogliserin kadar kararsız, gönüllerin şampiyonu Higgins iyice veterandan yarı emekli moduna giriyor, Shaun Murphy ara ara kayboluyor, mental olarak sivrilik yapabilecek Bingham gibi adamlar pek sahneye çıkamıyor. Şöyle bir ortamda Selby’ye attığı o tokat snooker dünyası için pek de hayırlı bir tokat değildi. Yani şahsi olarak çok keyif aldığımı söyleyebilirim ancak biraz “büyük resme” bakınca bunun pek de hoş olmadığını gördüm. Neyse ki Ronniecoaster’a karşı nitrogliserin Trump ile bir set çekilebildi. 2018 Birleşik Krallık öncesi bir de Kuzey İrlanda Açık kazanılsa, Ronnie şu yaşında çok fantastik bir işe daha imza atmış olacaktı. Bunu dediğime bakmayın, Ronnie hemen hemen her oyununda fantastik işlere imza atıyor. Champion of Champions 2018’de şampiyon olmak, kriptonitini kendi silahıyla vurmak, 2018 Birleşik Krallık Şampiyonası’nı adeta yargı dağıtarak kazanmak… Bunların yarısını yaptığınız zaman dünyanın en iyi snooker oyuncularından birisi oluyorsunuz. Ronnie olmanın şöyle bir dezavantajı var: Ne kadar mükemmel şeyler yaparsanız yapın “Ronnie o, yapar tabi” şeklinde bir tepkiyle karşılaşabiliyorsunuz. Yani yaptıklarının yarısını Kyren Wilson ayarında birisi yapsaydı çok başka şeyler konuşuluyor olurdu. Kyren için Northamptonshire’da güzel bir taht yapılırdı, o kadarına eminim. Aynı şeyleri Ronnie yapınca, nispeten normal karşılanıyor.

2019’da Ronnie Dünya Şampiyonu olabilir mi? Ben buna bahis oynayacağım. Tabii ki Dünya Şampiyonası çok farklı bir yer. Bingham gibi çıkıntılar, Williams gibi keyifli insanlar, Selby gibi sevimsiz köpek balıkları, Trump gibi nitrogliserinler ve birkaç beklenmedik isim enteresan işlere imza atabilir. Ancak Ronnie’nin şampiyon olması da kimseyi şaşırtmaz, değil mi?

Tüm bunlar 1000. yüzlük seride Ronnie’nin snooker oynamayı ve yüzlük seriyi o anda bırakmasıyla taca çıkabilir. Ronnie’yi enteresan ve keyifli kılan noktalardan biri de bu zaten.

John Higgins

Şike skandalıyla ve Joe Swail gibi pek de bilinmeyen oyunculara karşı çok kötü maçlar çıkartmasıyla birlikte beni üzmeye başlayan oyunculardan Higgins. Evet, İskoçya Açık’ta Ronnie de tuhaf bir rakibe karşı maç kaybetti ama Ronnie ondan önceki turnuvalarında yakın zamanda final ve şampiyonluk gördü. Higgins bey, siz ne yapıyorsunuz?

Higgins veteranlıktan yarı emekliliğe geçmiş gibi oynuyor. Nispeten uzun süredir kendisinden “İşte John Higgins bu!” dedirtecek bir oyun görmedim diyebilirim. 2019’da bir Dünya Şampiyonluğu sürprizi beklemediğim gibi, sıralama turnuvalarında da bir şampiyonluk beklemiyorum. Tabii ki Higgins müthiş bir oyuncu, tekrar yarı emeklilikten dönüp ardı arkası kesilmeyen potlarla ve güvenli vuruşlarla lafı ağzıma tıkayabilir; ancak tünelin ucunda pek de ışık görünmüyor. Kendisinin olmaması Ronnie O’Sullivan’a da geniş bir hareket alanı bırakıyor. Higgins, Murphy, Selby gibi oyuncular Ronnie’nin başına bela olan insanlar dolayısıyla onlar iyi olmalı ki üst düzey çekişmeye sahne olan oyunlar izleyebilelim.

2019’da Higgins’ten birkaç güzel oyun, birkaç güzel pot dışında bir şampiyonluk beklemiyorum. Umarım birkaç sıralama turnuvası ile yüzleri güldürür ve sevenlerini mutlu eder.

Judd Trump

Judd 2018 yılı boyunca yine, yeni, yeniden dengesizdi. Yılın sonuna doğru Ronnie’ye karşı Kuzey İrlanda Açık’ta yakaladığı zafere rağmen yıl boyu dengesiz bir oyun oynadı. Hala müthiş bir tekil tehdide sahip: İnanılmaz bir pot yeteneği var. Ancak tekil tehdidini diğer planlarla destekleme konusunda sıkıntı yaşıyor. Ortalama üzeri bir oyuncunun yapabileceği güvenli vuruşları yapmayı düşünmüyor bile. Pot yeteneği bu kadar üstün bir oyuncunun bu vuruşları yapamayacağını düşünmek istemiyorum. Kuvvetle muhtemel yapabiliyor. Yapabiliyor diyorum, yapamaz diyemiyorum çünkü denediğini fazla göremiyorum. Judd öyle bir oyuncu ki, banda yapmışmış siyah top son topsa o topu pot yapmaya çalışabilir. Tuhaf şekilde o topu pot yapabileceğine inandığın iki isimden biri de Judd olur.

Judd 2019 senesinde bir dünya şampiyonası kazanabilir mi? Böyle uzun bir turnuvada Judd’ın kupaya uzanabileceğini düşünmüyorum. Nispeten kısa turnuvalarda, Judd’ın oyun tarzı o anda etkili olursa hızlı sonuç almasına yardım edebiliyor. Ama oyun uzadıkça, risk artıyor. Yapılan hatalar rakiplerin sazı eline almasına olanak veriyor ve Judd da maçı kaybedebiliyor. Judd için aslında her maç, her pozisyon risk anlamına geliyor. Kendisinin bırakın üçüncü vitesi, dördüncü vitesi dahi yok. Sürekli beşinci viteste oynama arzusu, tüm yeteneklerine rağmen Judd’ın başına bela açabiliyor.

Evet, 2019 yılında snooker için benim görüşlerim ve değerlendirmelerim bu yönde. 2019 yılında da Plase Dergi’yi takipte kalın, mutlu kalın, hoşça kalın!

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More